Tekdüzen Muhasebe Sistenin Esları 4 kısımda incelenir.

    1. Muhasebenin Anayasası(Muhasebenin Temel Kavramları)

    2. Mali Tabloların Biçimi

    3. Muhasebe İlkeleri

    4. Tekdüzen hesap planı

1. Muhasebenin Anayasası(Muhasebenin Temel Kavramları):

    Muhasebenin temel kavramlarına muhasebenin anayasası da denilmektedir. Nasıl ki hukukta kanunlar anayasaya ayrıkı olamazlar, muhasebede de hiç bir işlem ve olay muhasebenin anayasası olan temel kavramlarına aykırı olamazlar.
Muhasebenin Temel Kavramları 12 tanedir.

1. Sosyal Sorumluluk Kavramı

2. Kişilik Kavramı

3. İşletmenin Sürekliliği K.

4. Dönemsellik Kavramı

5. Parayla Ölçülme

6. Maliyet Esası Kavramı

7. Tarafsızlık ve Belgelendirme

8. Tutarlılık Kavramı

9. Tam Açıklama Kavramı

10. İhtiyatlılık Kavramı

11. Önemlilik Kavramı

12.Özün Önceliği Kavramı

            2. Mali Tabloların Biçimi: Mali tablolar temel mali tablolar ve ek mali tablolar olarak iki kısımda incelenir. Bunlardan en temel mali tablolar bilanço ve gelir tablosudur.

           3. Muhasebe İlkeleri: 

Temel mali tablolardan bilanço ve gelir tablosuna ilişkin ilkeler geliştirilmiştir. Bilanço varlık ve kaynaklardan oluştuğu için varlıklara ve kaynaklara ilişkin ilkeler bulunur.

             4. Tekdüzen Hesap Planı:

          Tek Düzen Hesap Planı kapsamına bilanço esasına göre defter tutan gerçek ve tüzel kişiler girmektedir. Ancak bilanço esasına göre defter tutmakla beraber faaliyet konuları itibariyle farklı muhasebe tekniğini kullanmak durumunda bulunan;
a) Banka ve Sigorta Şirketleri,
b) Özel Finans Kurumları,
c) Finansal Kiralama Şirketleri (faktoring vb. alanlarda faaliyet gösterenler dahil)
d) Menkul Kıymet Yatırım Fonları, Aracı Kurumlar ve Yatırım Ortaklıkları,
belirlenen “Muhasebenin Temel Kavramları”na, “Muhasebe Politikalarının Açıklanması”na ve “Mali Tablolar İlkeleri”ne uymaları kaydıyla 1 Nolu Muhasebe Uygulama Genel Tebliğinin diğer mecburiyetlerini yerine getirmekle yükümlü değildirler.

İşletme hesabı esasına göre defter tutan işletmeler ise sadece belirlenen “Muhasebenin Temel Kavramları”na uymakla yükümlüdürler.

               Tek Düzen Hesap Planında hesaplar 9 ana grupta toplanmıştır.

Muhasebede yer alan hesaplara ilişkin deyimler geliştirilmiştir. Deyimlerin öğrenilmesi muhasebe kayıt sistemini kolaylaştıracaktır.

Muhasebe muhakemedir. Olaylar yorumlanarak ilgili defterlere kaydedilir. Ezber yapılarak muhasebe kayıt sisteminin gerçeğe uygun öğrenilmesi mümkün değildir. Hesapların işleyiş kurallarının kavranabilmesi için bu deyimler son derece önemlidir. Bu konuyu dikkatli takip etmek ve öğrenmek muhasebe mantığının oturması için gerekli görülmüştür.

Hesap Açma: 

Bir hesabın borç ya da alacak tarafına ilk kez bir işlemin yapılmasıdır. Örneğin Taşıtlar hesabının borç tarafına ilk kez 1000 TL yazılması, Sermaye hesabının alacak tarafına ilk kez 1000 TL yazılması gibi.

Hesabın Borçlandırılması:

Bir hesabın borç tarafına ilk defa bir tutarın yazılmasıdır. Örneğin Kasa hesabının borçlandırılması demek kasa hesabının borç tarafına herhangi bir değerin yazılması demektir.

Örneğimizde kasa hesabı 2000TL borçlandırılmış oldu.

 Hesabın Alacaklandırılması: 

  Hesabın alacak tarafına bir tutarın yazılmasıdır.

Örneğin bankadan 50000 TL nakit kredi çekilmiş olsun.

 Örneğimizde Banka Kredileri hesabının alacak tarafına 50000 TL yazılarak     alacaklandırılmıştır.

  Hesabın Kalan Vermesi:

Hesabın borç ve alacak tutar toplamlarının birbirinden farklı olması     durumunda hesap kalan verir.

Bir hesabın borç toplamı, alacak toplamından büyükse hesap BORÇ KALANI,

Bir hesabın alacak toplamı, borç toplamından büyükse hesap ALACAK   KALANI verir. Yani hesabın hangi tarafı büyükse hesap o kalanı verir., borç büyükse borç kalanı, alacak büyükse alacak kalanı verir.

]]> http://www.onmuhasebe.gen.tr/hesap-kavrami/feed/ 0 http://www.onmuhasebe.gen.tr/cek/ http://www.onmuhasebe.gen.tr/cek/#comments Thu, 05 Apr 2012 11:32:54 +0000 caner http://www.onmuhasebe.gen.tr/?p=101  Çek bir ödeme aracıdır. Bankada parası bulunan bir kişi, bu parasının tamamını veya bir kısmını başka bir kimseye ödemek için çek düzenler.

Çekte üçlü bir iliski söz konusudur.
1) Kesideci: Çeki düzenleyen ve bankaya çekte belirtilen parayı üçüncü bir
kisiye ödemesi için talimat veren taraf.
2) Lehdar: Çeki elinde bulunduran ve çek üzerinde belirtilen tutarı tahsil
edecek olan taraf.
3) Muhatap: Çekte muhatap bankadır. Kesideci tarafından düzenlenmis çeki
lehdara ödeyecek tarafı temsil etmektedir. Bu üç tarAf arasında islem su biçimde gerçeklesmektedir. Kesideci ile banka arasında bir çek anlasması yapılmakta ve muhatap banka kesideciye karsı, çekin ibrazı halinde bir ödeme yükümlügü altına girmektedir.

Çek hukuki niteligi itibariyle bir havaledir. Bu havalenin yazılı bir sekilde yapılması, belli sekil sartlarını, mücerret (nedene baglı olmayan) ve kayıtsız sartsız bir ödeme yetkisini içermelidir.

T.T.K. madde 693 de çekte yer alması gereken unsurlar belirtilmistir. Buna göre çekten en az su bilgilerin bulunması gereklidir.

1) Çek kelimesi:

Çek metninde çek kelimesi ve eger çek Türkçeden baska bir dille yazılmıs ise o dilde Çek kelimesi ya da yabancı dildeki karsılıgı yer almıyorsa o belge çek niteligi kazanamaz. Bu durumda belge adi havale olarak nitelendirilir.

 2) Kayıtsız ve sartsız belirli bir bedelin ödenmesi talimatı:

Çek metninde belirli bir bedel yer almalıdır. Bu bedel Türk Lirası olarak yazılabilecegi gibi yabancı para olarak da yazılabilir. Bedelin yabancı para olarak yazılması halinde bu bedel çekin ibrazı tarihindeki efektif satıs kuru üzerinden hesaplanarak Türk Lirası olarak ödenir.
Çekte bedelin yazı ile yada rakamla ifade edilmesi mümkündür. Bedelin hem rakam, hem de yazı ile ifade edilmesi ve aralarında farklılık olması halinde yazı ile belirtilen bedel esas alınmaktadır. Ancak bu kural, rakam ya da yazı üzerinde tahrifat yapılmamıs çekler için geçerlidir. Diger bir deyisle rakam ya da yazı üzerinden tahrifat yapılmıs çekler için geçersizdir.

3) Ödeyecek kimsenin “Muhatabın” adı ve soyadı
T.T.K. uyarınca muhatap olarak yalnızca bankalar gösterilebilir. Bu nedenle,
yasada geçen “muhatabın adı soyadı” ifadesinden bankanın ünvanı anlasılması gerekir.

 4) Ödeme yeri

Çekin nerede ödenecegi belili olmalıdır. Çekte özel olarak ödeme yeri gösterilmemisse, muhatap bankanın belirtilen subesinde ödenir.

 5) Keside günü ve yeri

Çekin keside edildigi tarih; gün ay, yıl olarak yazılır. Aksi halde çek geçerli olmaz. Ticari hayatta, vadeli çek olarak tabir edilen; ileriki bir tarihin keside tarihi olarak konulan çeklerle sıklıkla karsılasılmaktadır.
Çekte vade söz konusu degildir. Yani, çek vadeli olarak düzenlenmis olsala görüldügünde ödenmesi gerekir. Nitekim, T.T.K. md. 707/2 de “keside günü olarak gösterilen günden önce ödenmek için ibraz olunan bir çek ibraz gününde ödenir.” Denmistir.
Kanunun bu hükmü dikkate alınarak, muhatap bankanın kendilerine ibraz edilen vadeli çekleri, karsılıkları varsa ve ödemeye engel bir durum yoksa ödemek zorundadır. Vadeli çekin karsılıgı yoksa, 3167 sayılı çekle ödemelerin düzenlenmesi ve çek hamillerinin korunması hakkında kanun hükmüne göre karsılıksız çek islemlerine tabi tutulmak zorundadır.
Çekte keside yeri gösterilmelidir. Ancak, keside yeri gösterilmemisse, kesidecinin imzasının yanında yazılı olan yer, keside yeri olarak kabul edilir. Her ikisi de yazılmamıssa, çek geçersizdir.

   6) Çeki düzenleyen kisinin (kesideci) imzası
Kesideci imzasını mutlaka elle atmalıdır. Aksi durumlar kabul edilmemektedir. Eger kesideci bir tüzel kisilik ise, tüzel kisiligin yetkili temsilcileri çeki kesideci sıfatı ile imzalar.

     T.T.K. madde 708 e göre; bir çek keside edildigi yerde ödenecek ise on gün, keside edildigi yerden baska bir yerde ödenecek ise bir ay içinde ibraz edilmelidir. Ödenecegi ülkeden baska bir ülkede keside edilen çek, keside ile ödeme yeri aynı kıtada ise bir ay, baska kıtada ise üç ay içinde muhatap bankaya ibraz edilmelidir.

Avrupa ülkeleriyle Akdenizde kıyısı bulunan ülkeler aynı kıtada sayılır. ibraz süreleri, çekte keside günü olarak gösterilen tarihten itibaren islemeye baslar. Sürenin hesaplanmasında, çekin keside edildigi gün sayılmaz. ibraz süresinin sonu tatile rastladıgında, izleyen ilk is günü ibraz süresinin sonu
sayılacaktır.

İbraz süresinin gelmesinden sonra bankanın çeki ödemeyi reddetmesi halinde hamilin, kesideci ve diger çek borçlularına karsı basvuru hakkı yoktur. Çek, hiçbir vergi, resim ve harca tabi degildir.

  Çekte Ciro

      Ciro, çek üzerindeki hakkın üçüncü bir kişiye devredilmesidir. Çeki bankaya götürüp tahsil etme yetkisine sahip olan kişi yani lehdar(alacaklı) çekin arka yüzünü ciro ederek borçlu olduğu bir kişiye verebilir. Ciro eden kişiye biz CİRANTA diyoruz.

Ciro farklı şekillerde olabilir.

     1. Tam Ciro

2. Beyaz Ciro

  1. Tam Ciro: Ciro eden kişi çek bedelini tahsil edecek kişinin ad ve soyadını çekin arka yüzüne yazıp imzalarsa bu ciroya tam ciro denir.

      2. Beyaz Ciro: Ciro eden kişi yani ciranta çek bedelini tahsil edecek kişinin ad ve soyadını çekin arka yüzüne yazmayıp sadece ÖDEYİNİZ yazması durumunda , bu şekilde düzenlenen çekteki ciro işlemine Beyaz Ciro denir.

   Poliçedeki taraflar;
<<Poliçeyi düzenleyerek ödeme emrini veren kisi (kesideci)
<<Poliçeyi ödeyecek olan kisi (muhatap)
<<Poliçede belirtilen miktarı tahsil edecek kisi (lehdar) olmaktadır.

Muhatap poliçeyi kabul edip etmemekte serbesttir. Kabul ettikten sonra senedin esas borçlusu durumuna geçer. Kabul, muhatabın poliçenin üzerine, kabul edilmistir yazıp, imzalaması ile, poliçeyi vadesinde ödeyecegini onaylamasıdır. Poliçe lehdara muhatap tarafından kabul edildikten sonra verilebilecegi gibi, kabule lehdar tarafından sunulmak üzere, dogrudan dogruya lehdara kabulden önce de
verilebilir.

Türk Ticaret Kanununun 615. Maddesine göre bir poliçe:
1) Görüldügünde
2) Görüldükten muayyen bir müddet sonra
3) Keside gününden muayyen bir müddet sonra
4) Muayyen bir günde, Ödemek üzere keside edilebilir.

     Poliçenin Şekil Şartları:

    Poliçe
1) Senet metninde “Poliçe” kelimesi ve eger senet Türkçüden baska bir dille
yazılmıssa o dilde poliçe karsılıgı olarak kullanılan kelimeyi,
2) Muayyen bir bedelin ödenmesi hususunda kayıtsız sartsız havaleyi,
3) Ödeyecek olan kimsenin (muhatabın) ad ve soyadını,
4) Vadeyi,
5) Ödeme yerini,
6) Kime veya kimin emrine ödenecek ise onun ad ve soyadını,
7) Keside tarihi ve yerini,
Kesidecinin imzasını, ihtiva eder.

 Poliçenin düzenlenmesini kolaylaştırmak için şöyle bir anlatımda bulunabiliriz.

Ahmet isimli bir kişinin Mehmet isimli kişiye 1000 TL borcu var. Yeliz isimli kişiden ise 1000 TL alacağı var. Ahmet poliçe düzenleyerek Yelize, ” Bana olan 1000 TL olan borcunu git Mehmet e öde” diyor. Poliçeyi Ahmet Bey düzenleyip Yelize veriyor.

    Keşideci yani poliçeyi düzenleyen: Ahmet
Muhatap                                                   : Yeliz
Lehdar                                                      : Mehmet

  Tarafları: Bonoda iki taraf vardır; ödeme taahhüdünde bulunan esas borçlu (kesideci) ve ödeme yapılacak taraf yani alacaklı (lehdar)

  Şekil Şartları:     T.T.K. madde 688 de bonoda yer alması gereken unsurlar belirtilmistir. Buna göre
bonoda en az su bilgilerin bulunması gereklidir.

           1) Senet metninde bono ya da emre muharrer senet kelimesi;
Senet metninde bono yada emre muharrer senet kelimesi yer almalıdır. Eger, senet Türkçe’den baska bir dilde yazılmıssa o dilde bononun karsılıgı olan kelimenin yazılması gerekmektedir.
  2) Kayıtsız ve sartsız belirli bir bedeli ödemek vaadi;
Ödeme taahhüdü kayıtsız ve sartsız olmalı ve borçlanılan tutarın bono üzerinde açıkça belirtilmesi gerekir. Tutarın Türk Lirası veya yabancı para cinsinden belirtilmis olması önemli degildir.
Senet bedeli hem yazı hem de rakam ile gösterilmis ve iki bedel arasında fark bulunuyorsa, yazı ile gösterilen bedel geçerlidir.
 3) Vade;
Senette, borcun ne zaman ödenecegi de belirtilmelidir. Ancak vade, bonoda zorunlu bir sekil sartı degildir. Vade gösterilmeyen bir bono görüldügünde ödenir.
 4) Ödeme yeri;
Bonoda ödeme (düzenleme) yerinin belirtilmesi zorunludur. Ödeme yeri belirtilmemisse, keside yeri ödeme yeri sayılır. Keside yerinin de bulunmaması halinde kesidecinin adının yanında yazılı yer ödeme yeri olarak kabul edilecektir. Aksi halde, bono kambiyo senedi niteligini kaybeder.
5) Kime veya kimin emrine ödenecek ise (lehdar) onun adı ve soyadı;
Senet üzerinde senet bedeli kime ya da kimin emrine ödenecek ise, onun ad ve soyadının (ya da firma unvanının) yazılı olması gerekmektedir.
 6) Senedin tanzim edildigi gün ve yer;
Senedin tanzim edildigi günün ve yerin belirtilmesi gerekir. Aksi halde senet kambiyo senet niteligini kaybeder.
 7) Senedi tanzim edenin imzası;
Senedi düzenleyenin el yazısı ile atılmıs imzasının senedin ön yüzünde ve senet metninin altında bulunması gereklidir.

    Türk ticaret kanununda yer alan belgeler, ticaret hayatında borç alacak ilişkilerinde karşılıklı güven tesis etmek için geliştirilmiş belgeler ile bir ticari kuruluşa ortak olmak amacıyla alınan hisse senetleri gibi menkul kıymetlerin izlendiği belgelerdir.

        Türk Ticaret Kanununda yer alan belgeler aşağıdaki gibidir:

     a-Kambiyo Senetleri
a.1 Bono(Emre muharrer senet)
a.2 Poliçe
a.3 Çek
b- Menkul Kıymetler
b.1 Hisse Senedi
b.2 Tahvil
b.3 Hazine Bonosu
b.4.Varlığa Dayalı Menkul Kıymetler
b.5 Finansman Bonosu…gibi

]]> http://www.onmuhasebe.gen.tr/turk-ticaret-kanununda-belge/feed/ 0 http://www.onmuhasebe.gen.tr/vergi-usul-kanununda-belge-2/ http://www.onmuhasebe.gen.tr/vergi-usul-kanununda-belge-2/#comments Thu, 05 Apr 2012 11:06:47 +0000 caner http://www.onmuhasebe.gen.tr/?p=88 Vergi usul kanununa göre muhasebe kayıtlarının  kanıtlanması zorunludur. Belgeler ispat vesikalarıdır. Yapılan işlemlerin doğru olup olmadığı belgeler sayesinde ortaya çıkar. Belgeler Türk Ticaret Kanununda ve Vergi Usul Kanununda ayrı bölümlenmiştir. Vergi Usul Kanununda yer alan belgeler daha çok devletin vergi alacağını eksiksiz olarak alabilmesine imkan sağlayan belgeler niteliğindedir.

Ayrıca belgelerin kanunda yer alan şekil şartlarını taşımaları kaydıyla sahibi hakkında delil olabilir. Anlaşmazlık halinde belgelerin kanunda yer alan şekil şartlarını taşıyıp taşımadığı önem kazanır.

Belgeler iki şekilde temin edilir. İlk olarak Vergi Dairesi ile anlaşmalı matbaalara gidip gerekli belgeler bastırılabilir. Diğer bir yöntem de kırtasiyeden boş belgeleri alıp notere onaylatmaktır. Fakat ikinci yöntem tasdik ücretinin pahalı olması dolayısıyla pek kullanılmamaktadır. Genelde mükellefler şirket bilgilerini matbaaya vererek temel bilgiler matbaa tarafından basılmaktadır.

Vergi Usul Kanununda yer alan belgeler şunlardır:

1. Fatura

2. Sevk İrsaliyesi

3. İrsaliyeli Fatura

4. Müstahsil Makbuzu

5. Gider Pusulası

6. Yazarkasa Fişi

7. Serbest Meslek Makbuzu

8. Döviz Alım-Satım Belgesi

9. Yolcu Listesi

10. Perekande Satış Fişi

11. Diğer Belgeler

]]> http://www.onmuhasebe.gen.tr/vergi-usul-kanununda-belge-2/feed/ 0 http://www.onmuhasebe.gen.tr/defter-tutma-2/ http://www.onmuhasebe.gen.tr/defter-tutma-2/#comments Thu, 05 Apr 2012 11:01:01 +0000 caner http://www.onmuhasebe.gen.tr/?p=86

Muhasebedeki tüm işlemlerin,  gerekli defterlere kaydedilmesi gerekir.

Defterlere kayıt edilmeyen hiç bir işlem geçersizdir.

Defter tutma sorumluluğu tacirin en önemli sorumluluklarından biridir. Defter tutma aynı zamanda muhasebenin bilgi verme veya bilgi üretme fonksiyonunun göstergesidir.

Defterler vergi uygulamalarına ve de vergi dairesi tarafından denetime de yardımcı olmaktadır.

  Vergi Usul Kanununa göre mükelelfler aşağıdaki amaçları sağlayacak şekilde defter tutmak zorundadır.

  1. Mükellefin vergi ile ilgili servet, sermaye ve hesap durumunu tespit etmek,

  2. Vergi ile ilgili faaliyet sonuçlarını ve işlemlerini belli etmek,

  3. Mükellefin vergi karşısındaki durumunu hesap üzerinden kontrol etmek ve incelemek.

 4. Mükellefin hesap ve kayıtlarının yardımıyla üçüncü şahısların vergi karşısındaki durumlarını kontrol etmek ve incelemek.

     Türk Ticaret Kanununda ise defter tutmanın amaçları şöyle sıralanmıştır.

  1. Ticari işletmelerin ekonomik ve mali durumunu tespit etmek,

  2. Borç ve alacak ilişkilerini incelemek,

  3. Her iş yılı içinde elde edilen sonuçları yani kârı veya zararı tespit etmek.

    Muhasebede kullanılan defterler Vergi Usul Kanununda ve Türk Ticaret Kanununda yer alan defter ve belgeler olarak 2 grupta toplanmıştır.

    Defter tutma olayını bir de defter tutan kişi yönünden ele alırsak; Ticari defterlerini ticari belgelere dayanarak yasaların istediği şekilde tutan bir işletme sahibi, defterde yer alan kayıtlara bakmak suretiyle ;

İşletmesinin kar-zarar durumunu öğrenir,
Satacağı malların maliyet fiyatını, dolayısıyla satış fiyatını bilir,
İşletmesi ile ilişkisi olan kişilerle, arasındaki borç alacak tutarlarının ne olduğunu öğrenir,
Devletine ödeyeceği vergi tutarını bilir,
İstatistiksel bilgi elde eder,
Önceki dönemlerle içinde bulunduğu dönemi karşılaştırma imkanı bulabileceğinden işletmesinin verimini arttırıcı kararlar alır,
Anlaşmazlık durumunda bu defter ve belgelerini ispat aracı olarak gerekli mercilere sunar.

  Defter Tutacaklar: 
Ticaret ve sanat erbabı, Ticaret şirketleri,İktisadi kamu müesseseleri, Dernek ve vakıflara ait iktisadi işletmeler, Serbest meslek sahipleri, Çiftçiler.

 Defter Tutmayacaklar:VUK ‘un 173. maddesinde belirtilen şartları taşıyanlar ticari defter tutmak zorunda değillerdir.

Gelir vergisinden muaf olan esnaf, Gerçek usulde vergiye tabi olmayan çiftçiler, Gelir vergisi kanunumuza göre kazançları basit usulde tespit edilenler, Kurumlar vergisinden muaf olan ;İktisadi kamu müesseseleri ile Dernek ve vakıflara ait iktisadi işletmeler defter tutmak zorunda değildirler.

  Tutulması Zorunlu Olan Defterler:

  Tüccarlar defter tutma bakımından iki sınıfa ayrılmıştır. (VUK madde 176) Her sınıfın defter tutma şekli ve tutmuş olduğu defterler birbirinden farklıdır.

Buna göre;

  Birinci sınıf tüccarlar Bilanço esasına göre,
İkinci sınıf tüccarlar ise İşletme hesabı esasına göre defter tutarlar.

Birinci Sınıf Tacirler ve Tutması Gereken Defterler:

  Bilanço usulüne göre defter tutması gereken birinci sınıf tacirlerin kimler oldukları Vergi Usul Kanunumuzun 177. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre;

   1-Satın aldıkları malları olduğu gibi veya işledikten sonra satan ve yıllık satış tutarları, 96.000.YTL veya 130.000. YTL yi aşanlar,
2-Birinci bentte yazılı olanların dışındaki işlerle uğraşıp da bir yıl içinde eldeettikleri gayri safi iş hasılatı 52.000.YTL yi aşanlar,
3-  1 ve 2 numaralı bentlerde yazılı işlerin birlikte yapılması halinde 2 numaralıbentte yazılı iş hasılatının beş katı ile yıllık satış tutarının toplamı 96.000.YTL’ yi aşanlar,
4- Her türlü ticaret şirketleri (Adi şirketler iştigal nevileri yukarıdaki bentlerden hangisine giriyorsa o bent hükmüne tabidir.)
5- Kurumlar Vergisine tabi olan diğer tüzel kişiler (Bunlardan işlerinin icabı bilanço esasına göre defter tutmalarına imkan veya lüzum görülmeyenlerin, işletme hesabına göre defter tutmalarına Maliye Bakanlığınca müsaade edilir.)
6- Kendi istekleri ile bilanço esasına göre defter tutmayı tercih edenler

İkinci Sınıf Tacirlerin Tutmak Zorunda Oldukları Defterler:

    İkinci sınıf tacirler işletme hesabı esasına göre defter tutarlar.(V.U.K md 178)

     1- 177. maddede yazılı olanların dışında kalanlar;
2-Kurumlar Vergisi mükelleflerinden işletme hesabı esasına göre deftertutmalarına Maliye Bakanlığınca izin verilenler.
3- Yeni işe başlayan tüccarlar iş hacimleri, yani alım satım ölçüleri belli oluncaya kadar ikinci sınıf tacir sayılırlar.

Fatura Tanımı Şekli ve Düzenlenmesi

Tanımı: Fatura, satılan emtia(mal) veya yapılan iş karşılığında müşterilerin borçlandığı meblağı(tutarı) göstermek üzere malı satan veya işi yapan tüccar tarafından düzenlenip müşteriye verilen ticari bir belgedir. (V.U.K m.229).

 Faturada Bulunması Gereken Asgari Unsurlar:

       Vergi Usul Kanununun 230. maddesine göre faturada en az şu bilgilerin yer alması zorunludur.

      -Faturanın düzenlenme tarihi, seri ve sıra numarası

    -Faturayı düzenleyenin adı, varsa ticaret ünvanı, iş adresi bağlı bulunduğu vergi dairesi ve hesap numarası

     -Müşterinin adı, ticaret ünvanı, adresi, varsa vergi dairesi ve hesap numarası

      – Malın veya işin çeşidi , miktarı fiyatı ve tutarı.

    Düzeni: Sevk irsaliyesi en az 3 nüsha düzenlenmek zorundadır. Vergi Usul Kanununda yer alan tüm irsaliyeler en az 3 nüsha düzenlenir. İlk nüsha asıl diğerleri ikinci ve üçüncü nüshadır.

             Ticari mal eğer satıcı tarafından taşınırsa satıcı sevk irsaliyesini düzenler. Eğer ticari mal müşteri tarafından taşınırsa müşteri tarafından düzenlenir. Yoklama ve denetimlerde gelen yoklama memurlarına bu nüshaların gösterilmesi zorunludur.